به دنبال انقلاب های پیاپی در قرن 19 که رفاه طبقه متوسط (سوداگر) از منظر اقتصادی و سیاسی را در آن زمان به همراه داشت، کشور فرانسه دستخوش دگرگونی های اجتماعی بسیار شده بود. باوجود آرامش ظاهری پس از انقلاب 1848، نزاع های اجتماعی نیز وجود داشت و موپاسان، چهره ای برجسته در میان نویسندگان نیمه دوم قرن 19 و نیز امروزه، درصدد بود تا تصویری در حدی واقع گرایانه از جامعه زمان خود ارائه دهد. بدون تردید از لحاظ ساختارگرایی، هدف، نزدیک شدن به واقعیت است که این امر نوبه خود، ایجاد جنبه چندصدایی (پلی فونیک) را در آثار موپاسان باعث شده است. برخی منتقدان ادعا می کنند نثر موپاسان، نوشتاری «واقع گرایانه» و در اصل، تنها بخشی از یک بینش ذهنی و یک طرفه از تاریخ است. بدین منظور در این تحقیق سعی شده است با بررسی شرایط خلق اثر نزد نگارنده و رابطه موجود میان او و شخصیت های داستانش، بسیاری از نکات مبهم آشکار شود.

تصویر یکی از اساسی ترین و پرکاربردترین اصطلاحات در نقد ادبی است. این مقاله به ماهیت تصویر در ادبیات پرداخته است. مفهوم لغوی آن در زبان انگلیسی و معادل فارسی آن را بیان کرده، آنگاه به بررسی چند تعریف مشهور از ایماژ پرداخته است. سپس تصویر را به تصویر واژگانی و تصویر خیال تقسیم کرده و پس از تعریف و تبیین هر کدام، تصویرپردازی در سطح و تصویر اعماق را از هم متمایز کرده و به مساله تحول تصویر در تاریخ ادبیات پرداخته و نشان داده است که همراه با تغییر افق جمال شناسی و نگرشهای فکری- اجتماعی در هر دوره، تصویر نیز دستخوش تحول شده و بلاغت سنتی نتوانسته خود را با تحول تصویر همراه سازد و ابزار تجزیه و تحلیل تصویرهای نمادگرا و مدرن را فراهم کند.

برخی از کرامت های موجود در کتاب های صوفیه در ظاهر بسیار غیرعقلانی و غیرطبیعی به نظر می رسند که هم باورکردن آن ها دشوار است و هم موجودیت آن ها با پاره هایی از تعلیمات اساسی در شریعت و طریقت تعارض دارد. در پدید آمدن این گونه کرامت ها بیش از هر چیز عامل های خارج از اندیشه های عرفانی و حتی مغایر با قاعده های محو و فنای فردیت دخالت داشته است، یعنی خلوت ها و استغراق های صوفیان گاه به جای تمرکز مطلق بر یاد حق، به عرصه ای برای خیال بافی های فردی و حضور ساکنان ملکوت و محوریت مشایخ تبدیل شده است. اما برای صوفیانی که همواره قسمت های عمده ای از اوقات خود را با درون نگری به اندیشیدن در لاهوت و ملکوت صرف می کردند، شکل گیری این گونه کرامت های ذهنی و خیالی طبیعی است. اگر افسانه ها و اسطوره ها نتیجه خیال بافی مقطعی انسان ها در طول تاریخ باشد، کرامت های تخیلی نیز محصول جانبی خلوت گزینی ها و درون گرایی های مستمر اهل تصوف بوده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این مقاله صور خیال و تصویرپردازی در اشعار استاد شهریار مورد بررسی قرار خواهد گرفت و سعی خواهیم کرد ویژگیهای سبکی خاص و نوآوریهای وی را در این زمینه آشکار کنیم و با توجه به اینکه تصاویر و عالم خیال هر شاعری طرز تلقی او را از جهان و محیط اطراف با خود دارد از این طریق نگرش و دید خاص او را به طبیعت و جهان بیرون روشن سازیم. در همین راستا به بررسی صور خیال در اشعار او پرداختیم و صور خیالی را که از گذشته گرفته بود و تقلیدی و کلیشه ای بودند و صور خیالی را که حاصل دید خاص اوست، آوردیم و همچنین رنگ اقلیمی تصاویرش را در بعضی اشعارش ذکر کردیم و تصاویری را که حاصل تجارب شخصی او از زندگی روستایی در اشعارش بود، آورده و انعکاس پدیده های نو و معاصر و خصایص زندگی زمان و محیط خودش را در شعرش جستجو کردیم.

دیدگاه صدرالمتالهین در مورد ادراک خیالی دیدگاهی متمایز از سایر اندیشمندان است. وی برخلاف ابن سینا ادراک خیالی را حاصل تجرید و تقشیر نمی داند و تحت تاثیر سهروردی و ابن عربی، قائل به نشئات سه گانه وجود (عالم عقول مجرده، عالم مثال یا خیال منفصل، عالم مادی) بوده، خیال منفصل را حدوسط و برزخ میان دو عامل مذکور می داند و ادراک خیالی (خیال متصل) را متناظر با آن به شمار می آورد. ملاصدرا برخلاف سهروردی که نفس را مظهر صور مثالیه در خیال منفصل می داند و قائل به خیال متصل نیست، معتقد است که نفس آدمی با خلاقیت خداگونه اش، صور خیالی را همانند صور حسی انشا و ابداع می کند و مشاهده عالم مثال و مثل معلقه، تنها نفس آدمی را مهیای خلق صور خیالی می گرداند. وی علاوه بر اعتقاد به برزخ نزولی، قائل به برزخ صعودی نفس از طریق حرکت جوهری است و از طریق آن حشر نفوس و تجسم اعمال و ... را تبیین فلسفی می کند.

هدف این تحقیق بررسی نقش بازنمایی های زبانی و رسانه ای در شکل گیری گفتمان ژئوپلیتیکی دشمن خیالی است. این تحقیق بر پایه روش شناسی تفسیری و دیدگاه های زبان شناسی ساخت گرا و گفتمان فوکویی انجام شده است. فوکو معتقد است هیچ چیز معناداری خارج از گفتمان وجود ندارد، دشمن فرضی نیز ساخته نظام سیاسی اجتماعی و تامین کننده اهداف نظام های گفتمانی است. امروزه، نظام های بازنمایی رسانه ای حدود و مرزهای نمادین «ما» و «آنها» را تعیین می کنند.نتایج این تحقیق نشان داد که بازیگران سیاسی و نهادهای رسانه ای مربوطه از روشهایی مختلفی چون: انسانیت زدایی از حریف، تعمیم افراطی، گزینش گری، انتقال، پاره حقیقت گویی، فرافکنی، قرینه سازی، محتوا زدایی، توسل به جنگ، برچسب زنی، برجسته سازی، نفی و اثبات، القاء انسداد گفتمانی، انتخاب بد از بدتر، تکرار، استعاره سازی و غیره استفاده نموده و انگاره و تصویر «دشمن خیالی» را در نظر افکار عمومی جامعه هدف تولید و تثبیت می کنند و از این طریق بستر نفوذ و اعمال سلطه نامحسوس را فراهم می نمایند. اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

گامبریچ یکی از تاثیرگذارترین و مهم ترین شخصیت های حوزه تاریخ هنر و مبانی نظری مربوط به آن است. گامبریچ اگرچه هگل را پدر تاریخ هنر می دانست اما معتقد بود که تاریخ هنر باید خود را از سیطره هگل رها سازد. بخش اول این مقاله نقدهای گامبریچ بر تاریخ هنر و استتیک هگل را با توجه به دو متن اصلی او درباره هگل (در جستجوی تاریخ فرهنگی و پدر تاریخ هنر) شرح می دهد. بخش دوم این نوشته «تفسیر غلط» گامبریچ را مورد ارزیابی قرار می دهد. نقدهای گامبریچ بر تاریخ هنر و استتیک هگل را می توان به منزله نمونه ای از تجربیات غرب در فراهم کردن مبانی نظری مربوط به تاریخ هنر دانست.

قبل از هر چیز، کویر فضایی است که از لحاظ جغرافیایی دارای شرایط آب و هوایی خشک و کم آب است. و با همین عنوان معرف مکانی ایده آل و مناسب برای شکوفایی خلاقیت ادبی می شود. کویر مکانی واقعی و در عین حال ذهنی است که تبدیل به جولانگاه خیال می شود. در پهنه گسترده فضایی تهی و بی انتها، ذهنیت خود را آزادانه به معرض نمایش می گذارد. با این حال نمی بایست تشویش ناشی از گستردگی کویر را نادیده گرفت. تنها پویایی خیال است که با به ارمغان آوردن تسلی و قوت قلب برای ماجراجویانی که مبارزه عینی با گستره های بیابانی را به جان خریده اند، قادر به پاسخ گویی به این حس نگرانی و اضطراب است. چنین رابطه ای به وضوح نزد نویسنده ایرانی، علی شریعتی، به چشم می خورد که در کتاب خود با عنوان کویر، با ظرافت و ریزبینی یک ادیب و حتی یک شاعر، به مضمون بیابان می پردازد. در این مقاله سعی بر آن داریم که در اثر شریعتی، نمونه هایی را بازیابیم که به ما در ارایه انواع پیوندهای بین خیال بشری و کویر، یاری می رسانند.